الصالحين سبب شدند ، در حقّ ايشان ظلم نمودند و نگذاشتند بندگان خدا از وجود امام خود كما ينبغى منتفع شوند . بلى آن‌چه بر آن دو بزرگوار وارد است اين است كه ما وجوب لطف به معنى مذكور را منع مىنماييم ، بلكه كليّهء وجوب لطف بر خداوند ممنوع است ، مگر در جايى كه ترك لطف به نقض غرض يا به ساير قبايح عقليّه مؤدّى شود ، چنان‌كه در كتب كلاميّه تحقيق شده است . [ جواب شبهه ] بنابراين تحقيق جواب از اين شبههء مخالفين اين است كه لطف به معنى مذكور از شرايط تكليف نخواهد بود ، بلكه تقريب به سوى طاعات و تبعيد از معاصى است ؛ نظير امر به معروف و نهى از منكر كه به عدم مفسده از اضرار به نفس و عرض از قتل نبىّ ، وصىّ و يا القاء مؤمنين در مهلكه و نحو آن ، مشروط است و از اين جهت بوده كه انبيا نيز در بسيارى از اوقات ، از ارشاد ، بلكه از بيان معارف و دعوت خلايق به سوى معرفة اللّه از جهت حبس ، تهديد ، ضرب و شتم ممنوع بودند . لهذا اگر كسى سبب حبس نبى و قتل او شود ، وجوب تحصيل معرفة اللّه از خلق ساقط نخواهد شد و همهء تكاليف از اصول و فروع بر همهء ايشان واجب است و حال امام بالاتر از حال رسول نخواهد بود ، پس شبههء مذكور ، ظاهر الاندفاع ، بلكه بيّن الاندفاع است ، فتبصّر . [ شبههء دهم : عدم فايده در غيبت ] 10 صبيحة بدان شبههء دهم كه مخالفين دربارهء ذات اقدس و وجود مقدّس امام عصر - عجّل اللّه فرجه الشّريف - نموده‌اند ، اين است كه چه فايده‌اى در غايب بودن آن جناب از انظار است ، به نحوى كه اين غيبت ، سبب انكار وجود حضرت شود و باعث تفوّه به نفى